‘De ruimte van de natuur heeft drie aspecten, waar wij geen raad mee weten. Ze is onbegrensd, ze is zonder vorm en ze is onmetelijk. De architectuur is niets anders dan hetgeen aan die ruimte toegevoegd moet worden om ze bewoonbaar, zichtbaar en meetbaar te maken. Bewoonbaar, dat wil zeggen begrensd met het oog op ons lichaam, zichtbaar met het oog op onze zintuigen en meetbaar met het oog op ons verstand
(citaat uit een lezing voor studenten, Maastricht 1985)
Hans van der Laan heeft zijn leven gewijd aan het zoeken naar de grondbeginselen van architectuur – het vak dat er, in zijn ogen, ten diepste om gaat hoe mensen de wereld voor zichzelf bewoonbaar maken. Hij groeide op in een omgeving waar het ontwerpen en het bouwen dagelijks, in al zijn facetten ook, aanwezig was.